Je bent de vriendin die altijd tijd heeft.
De collega bij wie je gewoon nóg een taak kunt neerleggen.
Degene in het gezin die de sfeer bewaakt, de plooien gladstrijkt, en zichzelf op de valreep uit het gesprek laat vallen omdat een ander nu even belangrijker leek.
Je voelt alles. De spanning voordat iemand iets zegt. De teleurstelling nog vóór hij is uitgesproken. De sfeer die verschuift zodra jij iets voor jezelf kiest.
En dus zeg je JA. Weer.

Niet omdat je zwak bent. Niet omdat je geen grenzen kent — je kunt ze waarschijnlijk feilloos uitleggen aan iemand anders. Maar op het moment zelf, in die paar seconden vóór je antwoord, kiest iets in jou steevast voor de rust van de ander boven de waarheid van jezelf.

En 's avonds, in bed, komt de rekening. Als vermoeidheid die niet meer weg lijkt te gaan. Als irritatie over iets kleins. Als het knagende gevoel dat je jezelf, ergens onderweg, gewoon bent vergeten.

Herkenbaar? Dan is dit boek voor jou geschreven.